Werken met de ziel in de Jeugdzorg
Wat als we niet alleen naar gedrag kijken, maar dieper?
De jeugdzorg in Nederland vraagt om verandering. Nog te vaak ligt de focus op gedrag, terwijl dit slechts een symptoom is van een diepere oorzaak. Wat als we de kern zouden aanpakken? Wat als we het systeem écht begrijpen door het zelf te ervaren?
Stel je voor: negen ministers, een week lang in een open jeugdzorginstelling. Weg van hun vertrouwde omgeving, met strikte regels, beperkte contactmomenten en zonder te weten wanneer ze naar huis mogen. Dit experiment zou hun kijk op jeugdzorg voorgoed veranderen.
Jeugdzorg moet méér zijn dan gesprekjes
We zijn in de Jeugdzorg nog teveel bezig met ‘hoe pas dit kind binnen het systeem’?- of dat nu het jeugdzorgsysteem is, schoolsysteem, etc. Maar wat als we die kinderen niet in een hokje proberen te plaatsen, maar hen juist laten terugkeren naar hun ware natuur?
Wat als een kind diep van binnen haar echte kracht voelt? En zich daarin veilig voelt? Wanneer dat contact met de ziel hersteld wordt, gebeurt er iets magisch. Want dan ontstaat er iets veel groters: een missie.
En dat is vaak wat kinderen de kracht en motivatie geeft om ergens voor te gaan. Niet omdat ze in een systeem moeten passen, maar omdat ze voelen waar hun pad ligt.
Als we kinderen niet alleen begeleiden binnen de kaders van het systeem, maar hen echt helpen te ontdekken wie ze van nature zijn, verandert alles. Wat als we hen op een out-of-the-box manier benaderen en ze weer laten connecten met wat er echt in hen leeft?
Als we dat zaadje toch weten te planten.. Dat zou toch fantastisch zijn?
De echte verandering in de jeugdzorg begint bij onszelf
De jeugdzorg verandert pas echt als de mensen binnen de jeugdzorg veranderen. Niet door nog meer protocollen en structuren, maar door een diepere bewustwording van wie we zijn en wat we zelf meenemen in het werk.
Want laten we eerlijk zijn: hoe kunnen we kinderen helpen om te helen, als we zelf onze eigen thema’s en blokkades niet aankijken? En we niet stilstaan bij de vraag wat belichamen? Dit gaat verder van reflectie en methodisch handelen. Welke energie breng je mee de ruimte in? Welke overtuigingen draag je vij je? Wat is je eigen achtergrond en hoe werkt dit door in je werk? Heb je jouw eigen processen doorleefd?
De kinderen in de jeugdzorg voelen niet allen wat je zegt, maar vooral wie je bent. Ze voelen of er ruimte is voor hen, of jij zelf veilig bent in je emoties, of jij werklijk een bedding kunt creeeeren waarin zij zich kunnen openen.
Als hulpverleners en beleidsmakers dieper gaan wekren- vanuit hun eigen ziel, hun eigen systeem en hun eigen groei- dan verandert automatisch het veld waarin deze kinderen bewegen. Want als wij zelf steviger staan, onze eigen thema’s aankijken en belichamen hoe het is om echt vrij te zijn in wie we zijn, dan voelen kinderen dat. Dan zien ze dat die ruimte er is.
De sprong wagen in het diepe
Als we willen dat kinderen in de jeugdzorg écht geholpen worden, moeten we dieper kijken. Het gedrag is een symptoom, niet het probleem. Pas wanneer we de juiste aanpak kiezen – met liefde, veiligheid en op zielsniveau – ontstaat er blijvende verandering.
De vraag is: durven we deze transformatie aan te gaan?
