De waarheid bestaat niet. We zien allemaal slechts een stukje ervan en vormen daar ons eigen verhaal omheen. Het is alsof je in een discobal kijkt. In dat ene kleine spiegeltje weerkaatst een waarheid naar jou.
Op zichzelf is waarheid niet het probleem, maar vasthouden eraan wél. Je erop fixeren, waardoor je alleen nog dat ene stukje spiegel ziet, in plaats van de complete bol.
En dat gebeurt – bewust en onbewust – voortdurend. Het is menselijk. Kijk naar het nieuws, naar de wereld om je heen, naar de plekken waar tegenpolen elkaar raken. Twee mensen, twee bevolkingsgroepen, twee uitersten, twee stromingen. Waar het polariseert en waar het lijkt alsof er maar één kant gekozen kan worden. Of het nu gaat om een collega met wie je het vaak oneens bent, politieke leiders die de wereld verdelen, oorlogen die woeden, of geloofsovertuigingen die botsen. Het is er. Het is onderdeel van onze realiteit.
Maar kun je ook anders kijken? Kun je je afvragen: Wat brengt deze beweging mij? Wat is de diepere boodschap van deze waarheid?
Waarheid nodigt je uit om vol in dat ene spiegeltje te kijken. Om het te ervaren, om je te laten raken, om ergens voor te gaan staan. Maar ook om uit te zoomen. Om de hele discobal te zien. Om niet alleen de één, maar ook de ander te omarmen.
Dus als je in gesprek bent – met een vriendin, een collega, een buurman – check eens bij jezelf: kijk ik nu slechts naar één spiegel? Of kan ik verbinden met het grotere geheel?
Wanneer je dat doet, wanneer je de ruimte laat voor zowel jouw waarheid als die van de ander, opent zich iets nieuws. Nieuwe perspectieven, nieuwe spiegels, nieuwe inzichten. Je verruimt je bewustzijn, overstijgt de polariteit en ziet het grotere plaatje.
En wie weet, misschien wordt de wereld zo vanzelf één grote discobal. Een sprankelende, feestelijke dans van inzichten en verbinding. Zou toch mooi zijn? 😉✨
